Isang love letter, kung paano nila ito eksaktong makikita.

Mahal ko,

Nagsimula na akong magsulat ng letter na ito nang isang daang beses sa isip ko. Sa byahe, sa mga tahimik na minuto bago matulog, habang umuuwi sa ilalim ng langit na puno ng bituin na parang mas nagniningning kapag naiisip kita.

May version kung saan tama ang mga salita ko — kung saan nasasabi ko sa'yo kung gaano ka kasaya tumawa kapag nagugulat ka nang totoo, o kung paano ko nakabisado ang tunog ng susi mo sa pinto. Pero ang totoo, hindi ko kailangan ng perfect na version. Kailangan ko lang na malaman mo.

Pinapadama mo na parang okasyon ang ordinaryong araw. Isang shared na kape, isang lakad na walang destinasyon, isang tamad na Linggo na nakasandig lang ang ulo mo sa balikat ko — ito ang mga moment na gusto kong i-preserve, hindi dahil extraordinary sila, kundi dahil atin sila.

Kaya ang letter na ito ay hindi lang message. Isang bookmark ito. Isang paalala na kahit saan, kahit kailan, puwede mo itong buksan at maalala na may isang taong iniisip ka — hindi nang nagmamadali, hindi sa isang notification, kundi sa tahimik na paraang nararapat sa tunay na nararamdaman.

Sa'yo,
—