Para sa OFW at sa mga naghihintay sa Pilipinas — eto kung paano isulat ang puso mo.
Gumawa ng Letter Mo — Libre →Hindi pareho ang long distance ng OFW sa ibang LDR. Hindi lang ito tungkol sa layo — ito ay tungkol sa timezone na laging mali, sa video call na kailangang isingit sa break time, sa "good morning" na "good night" na sa kabilang dulo. Ang OFW ay nagtatrabaho para sa pamilya at para sa inyong kinabukasan, pero sa gitna ng overtime at homesickness, may isang taong naghihintay sa Pilipinas na minamahal niya nang tahimik. At ang partner na naiwan — pinapatakbo ang bahay, nag-aalaga ng mga anak o magulang, at pinipiling maniwala na worth it ang hintayan. Sa ganitong setup, ang love letter ay hindi lang romantic gesture. Ito ay patunay na sa gitna ng pagod at ng oras na laging bitin, pinipili niyo pa rin ang isa't isa. Ang sulat ay hindi kailangang i-schedule — pwede niyang basahin sa lunch break, sa bus pauwi, sa mga gabing hindi makatulog.
Ang pinakamahirap sa LDR ay hindi ang layo — ang pakiramdam na unti-unti kayong nagiging strangers sa buhay ng isa't isa. Ang video call ay nakakakuha lang ng summary: "okay lang, pagod, kumain ka na?" Pero ang love letter ay pwedeng magdala ng buong araw. Ikwento mo yung kaaawa-awa mong lutuin na kahit ikaw ay hindi mo makain, yung katrabaho mong kasing-kulit ng barkada niyo dati, yung gabing umuulan sa Dubai at bigla mong naalala yung maulan na first date niyo sa Cubao. At ikaw na nasa Pilipinas — ikwento mo yung first day ng anak niyo sa school, yung tanim niyo sa likod-bahay na tumubo na, yung mga maliit na pangyayaring pinagsasabihan mo sana siya kung katabi mo lang siya. Ang mga detalyeng ito ang nagpapanatili na hindi kayo nagiging strangers. Ang layo ay hindi napapalapit ng malalaking salita — napapalapit ito ng maliit na mga kwento.
Isa sa pinaka-realidad ng OFW relationship: magkaiba ang orasan niyo, at madalas pagod ang isa kapag gising ang isa. Pero ito rin ang gagawing espesyal ang love letter mo — hindi ito nagre-require na sabay kayong gising. Magsulat ka sa oras na gising ka at natutulog siya, at gisingin niya ang sarili niya sa letter mo. Iyon ang pakiramdam na parang niyakap mo siya habang tulog siya. Pwede mo ring gamitin ang timezone bilang tema ng sulat mismo: "Dito alas-onse na ng gabi, pero hinihintay kong mag-ala-sais diyan para sabihin kong good morning sa'yo." May mga couple ring nagse-set ng "letter day" — isang araw kada linggo na may bagong sulat na naghihintay. Sa LoveLetterly, pwede mo pang i-set ang letter na mag-unlock sa eksaktong oras — para sa araw ng birthday niya o anniversary niyo, bukas na bukas ang letter kahit nasa ibang panig ka ng mundo.
Ang pinakamabigat na tanong sa OFW relationship ay walang sagot na masaya: "Kailan ka uuwi?" Pero sa letter mo, pwede mong gawing liwanag ang tanong na iyan. Kung may petsa na — kontrata na matatapos, leave na naka-book, ticket na naka-print — isulat mo ito nang konkreto: "47 days na lang, at sisigaw ako sa NAIA kahit hiyang-hiya ako." Kung wala pang eksaktong petsa, isulat mo ang plano: "Kapag natapos itong kontrata, magkakaroon tayo ng maliit na negosyo sa probinsya, at hindi na tayo maghihiwalay ulit." Ang kinabukasan ang nagpapalakas ng ngayon. Pero huwag mong gawing puro pangako ang letter — balansehin mo sa mga bagay na nangyayari ngayon. Ang mahirap na bahagi ng LDR ay ang pakiramdam na nakahinto ang buhay habang hinihintay ang pagkakataong magsasama ulit. Ipakita mo sa sulat mo na hindi nakahinto ang buhay niyo — umuusad ito, at ikaw ang gusto mong makasama sa bawat hakbang.
"Love, alas-dos na ng umaga dito at kaka-off ko lang sa shift. Alam kong tulog ka pa diyan, pero gusto kong maisulat ito habang fresh pa sa isip ko: kanina sa canteen, may kumanta sa karaoke machine ng paborito nating kanta, at nang mag-close eyes ako para makinig, para kitang nakita sa tabi ko — yung tawa mo na laging nauuna bago mo ako panoorin kumanta. Miss na miss kita, pero hindi ko ito sinusulat para malungkot ka. Sinusulat ko ito para sabihin sa'yo na worth it ang lahat. Ang bawat overtime ko ay isang hakbang palapit sa araw na hindi na tayo magte-text ng good night — sasabihin na lang natin ito nang magkatabi. 4 months na lang, love. Hintayin mo ako, at hintayin ko ang araw na iyon nang buong puso. Mahal kita, higit pa sa kaya kong isulat."
"Love, alas-dos na ng umaga dito at kaka-off ko lang sa shift. Alam kong tulog ka pa diyan, pero gusto kong maisulat ito habang fresh pa sa isip ko: kanina sa canteen, may kumanta sa karaoke machine ng paborito nating kanta, at nang mag-close eyes ako para makinig, para kitang nakita sa tabi ko — yung tawa mo na laging nauuna bago mo ako panoorin kumanta. Miss na miss kita, pero hindi ko ito sinusulat para malungkot ka. Sinusulat ko ito para sabihin sa'yo na worth it ang lahat. Ang bawat overtime ko ay isang hakbang palapit sa araw na hindi na tayo magte-text ng good night — sasabihin na lang natin ito nang magkatabi. 4 months na lang, love. Hintayin mo ako. Mahal kita, higit pa sa kaya kong isulat."