Hindi niya ito madalas marinig. Sabihin mo na.
Gumawa ng Letter Mo — Libre →Ang mga asawang lalaki ay bihirang makatanggap ng taos na salita. Sa maraming pamilyang Pilipino, siya ang inaasahang mag-provide, mag-ayos, mag-tiyaga — at ang appreciation ay madalas na umaagos mula sa kanya papunta sa iyo, hindi pabaliktad. Ang letter ang bumabaliktad ng daloy na iyan. Sinasabi nito: nakikita kita, pinahahalagahan kita, hindi kita tinitingnan na parang bahagi lang ng kagamitan sa bahay. Sa maraming mister, ang isang tapat na sulat ay hindi malilimutan dahil simpleng dahilan — wala pang nakagawa nito sa kanya. Hindi ito kailangang maging anniversary o birthday. Ang pinaka-malakas na sulat ay yung dumating sa gitna ng ordinaryong linggo, sa pagitan ng bills at ng traffic, na nagsasabing: sa gitna ng lahat ng ito, ikaw pa rin.
Isulat mo ang mga bagay na ginagawa niya na hindi napapansin ng iba. Ang paghahatid niya sa mga bata sa school bago pumasok sa trabaho. Ang paraan ng pag-check niya sa iyo kapag alam niyang stressed ka, kahit isang "kumain ka na?" lang. Ang pag-aayos niya ng sirang gripo o ng sirang electric fan nang hindi mo hinihiling. Ang paglalakad niya sa tindahan sa gitna ng gabi kasi nag-crave ka ng ice cream. Ang mga detalyeng ito ang nagpapakita sa kanya na binabantayan mo kung sino siya — hindi lang kung ano ang naiu-uwi niya. Kapag nabasa niya na napapansin mo ang mga bagay na akala niya ay invisible, iyon ang sandaling mararamdaman niyang tunay siyang nakikita.
Ang kasal ay mahabang pakikipagsapalaran na ginawa niyong dalawa. Kilalanin mo sa letter ang itinayo niyo — hindi lang ang mga malalaking milestone tulad ng bahay o ng pagpapaaral ng mga anak, kundi ang ordinaryong tapang ng pagpapakita sa isa't isa taon-taon. "Itinayo natin itong buhay na ito nang magkasama, at hindi ko ito ipagpapalit kahit kanino." Banggitin mo ang mga pinagdaanan niyo — yung taong hirap kayo sa pera pero hindi kayo nagbitaw, yung panahong may sakit siya at inalagaan mo siya, yung mga away na tinapos niyo sa tawaran at yakapan bago matulog, dahil sa bahay niyo walang natutulog na magkaaway. Ang mga ito ang totoong CV ng pag-ibig niyo.
Sa mahabang kasal, ang mga salitang "mahal kita" ay madalas nang napapalitan ng "nasaan ang susi?" at "sino ang kukuha ng bata sa school?" Hindi masama ito — ganito talaga ang buhay mag-asawa. Pero may mga bagay na dapat hindi nawawala: ang pasasalamat, ang paghanga, ang pag-amin na kung papipiliin ka ulit, siya pa rin. Ang letter ang lugar para isulat ang mga ito nang walang kaiinterrupt, nang walang TV sa background, nang walang anak na sumisigaw sa kabilang kwarto. Simulan mo sa isang maliit na bagay: "May gusto akong sabihin na matagal ko nang hindi nasasabi nang maayos." Tapos kwento lang. Hindi mo kailangang maging makata — kailangan mo lang maging tapat.
Tapusin mo ang letter nang nakatingin sa hinaharap, hindi lang sa nakaraan. "Excited ako sa susunod na kabanata natin." "Inaabangan kong tumanda kasama ka — yung tipong magkatabi tayo sa duyan, nagtatalo pa rin kung sino ang mas mahal ng isa." Ang forward motion ang nagsasabi sa kanya na pinipili mo pa rin ito, hindi lang iniisip ang nakalipas. Pwede mo ring isulat ang mga simpleng pangarap niyo bilang mag-asawa: yung maliit na bahay sa probinsya, yung pag-uwi niya for good kung OFW siya, yung unang bakasyon niyong dalawa lang nang walang mga anak. Ang kinabukasan ang nagpapatibay ng ngayon — at ang mister mo ay karapat-dapat malaman na may kinabukasan kayong parehong inaabangan.
"Mahal, gusto kong ikwento sa iyo ang tungkol sa umaga. Araw-araw, bago pa ako magising, nagawa mo na ang lahat — naihanda ang baon ng mga bata, nahanap ang nawawalang medyas, napakalma ang lahat. Walang nakakakita nito kundi ako. Napapansin ko. At nagpapasalamat ako. Alam kong hindi madali ang mga taong pinagsamahan natin — yung panahong kulang ang pera, yung mga away na halos hindi natin matapos, yung mga gabing pareho tayong pagod pero pinili pa rin nating mag-kwentuhan bago matulog. Pero eto ang totoo: kung babalik ako sa umpisa at papipiliin ulit, ikaw pa rin ang pipiliin ko. Hindi dahil madali tayo — kundi dahil ikaw ang gusto kong makasama sa lahat ng hindi madaling araw. Mahal kita, ngayon at sa lahat ng susunod pang umaga."
"Mahal, gusto kong ikwento sa iyo ang tungkol sa umaga. Araw-araw, bago pa ako magising, nagawa mo na ang lahat — naihanda ang baon ng mga bata, nahanap ang nawawalang medyas, napakalma ang lahat. Walang nakakakita nito kundi ako. Napapansin ko. At nagpapasalamat ako. Alam kong hindi madali ang mga taong pinagsamahan natin, pero eto ang totoo: kung babalik ako sa umpisa at papipiliin ulit, ikaw pa rin ang pipiliin ko. Hindi dahil madali tayo — kundi dahil ikaw ang gusto kong makasama sa lahat ng hindi madaling araw. Mahal kita, ngayon at sa lahat ng susunod pang umaga."